Column

Niks van aantrekken

Dat doe ik. Want ik weet wat ze allemaal denken als ik de kamer binnenloop, net gedoucht: “Daar zal je die onbetrouwbare klootzak weer hebben”.
Dio
© Nick Harmsen, Since’88 Amsterdam

Inderdaad, we zijn weer op dat punt beland. Dat ik het leuk geweest vind. Ik kan daar niets aan doen, dat gebeurt gewoon en ik besef me dat we inderdaad betere tijden hebben gekend. ‘Onbetrouwbaar’ is echter een verkeerde term, of….zijn we beiden gewoon slachtoffer van het Amsterdamse nachtleven?

Kijk, ik ga eerlijk zijn; ik herinner het me als de dag van gisteren. De eerste keer dat ik je zag. Niet per se een nieuwe feeling, maar juist door de herkenbaarheid is elke keer weer extra fijn. Liefde op het eerste gezicht. Wat dat betreft ben ik ook een soort Jack Russel, maar jij…had iets speciaals, iets anders dan het standaard model waar je de meeste jongens mee ziet. Want één ding wist ik direct zeker: met jou zou ik sowieso lol kunnen trappen.

Verblind door je schoonheid beloofde ik mezelf al gauw dat ik je vanaf nu met mijn leven zou beschermen. Dag en nacht, in het begin niet zo moeilijk aangezien we tijdens onze eerste dagen samen geen voet buiten de deur hebben gezet. Hoewel ik tegelijkertijd niets liever wilde dan de wijde wereld in met jou, te beginnen met het pronken bij mijn vrienden met ‘deze nieuwe aanwinst’. Ding is alleen dat ik als jongen die is opgegroeid op de straten als geen ander weet hoe vuil ze soms kunnen zijn. Nee, je pure schoonheid koesterde ik nog liever even.

© Dio
© Dio himself
‘Onbetrouwbaar’ is echter een verkeerde term, of….zijn we beiden gewoon slachtoffer van het Amsterdamse nachtleven?

In de beginfase is het vaak zo’n ding wat ik eigenlijk helemaal niet van mezelf ken; ik ben namelijk helemaal niet bezitterig of jaloers. Maar ik merkte gewoon dat ik wat dat betreft echt op mijn tenen liep als het om jou ging. Desondanks probeerde ik het stapje voor stapje. Één regel: geen feestjes samen. Daar waren we nog niet klaar voor.

Aangemoedigd door alle complimenten die ik kreeg als ik ergens met je verscheen besloot ik mijn dwaze gedrag overboord te gooien en je vanaf dat moment met de wereld te gaan delen. En hoe? Wat hebben we geleefd! Onafscheidelijk waren we. Ik had behoefte aan niks anders meer. En alhoewel ik wist hoe idealistisch het ook was, droomde ik stiekem toch dat dit voor altijd zou zijn.

Toch mocht het niet zo zijn. Langzaam ontstonden de eerste scheurtjes. We groeiden uit elkaar. Sterker nog; in plaats van met je, begon ik naast je en steeds verder van je af te lopen. Geen affectie, weinig interactie.

Ik ging met anderen op stap. De wel bekende slippertjes. Ik voelde je vragende ogen branden als ik in je buurt was maar ik trok me er niks van aan. Het liep gewoon eenmaal niet meer zo lekker tussen ons. Misschien was het mijn vooringenomen bindingsangst, misschien had ik in het begin wat losser moeten zijn,maar misschien hoort dit er gewoon bij. Romances als deze verlopen namelijk niet vlekkeloos.


Dio
© Nick Harmsen, Since’88 Amsterdam

De wel bekende slippertjes. Ik voelde je vragende ogen branden als ik in je buurt was maar ik trok me er niks van aan. Het liep gewoon eenmaal niet meer zo lekker tussen ons. Misschien was het mijn vooringenomen bindingsangst, misschien had ik in het begin wat losser moeten zijn,maar misschien hoort dit er gewoon bij. Romances als deze verlopen namelijk niet vlekkeloos.

Ze zeggen dat je je oude schoenen niet moet weggooien voor je nieuwe hebt. Maar ik gooi oude schoenen nooit weg, het loopt bij mij vaak al stuk op het moment dat ik een prachtig paar nieuwe zie…

Dus ja, ‘daar gaat die onbetrouwbare klootzak weer’, zie ik je denken.. Misschien dat ik me er volgende keer wel iets van aantrek.

Dio.